DE BEZEM VAN HEKSEMIENTJE.
De bezem van Heksemientje
Héél ver hier vandaan, aan de rand van een groot, donker bos, woonde eens een oud vrouwtje, dat Heksemientjeheette. Heksemientje was namelijk een echte heks, maar dan wel
Het grote sprookjesbos
eentje van de goede soort. Ze had nog nooit iemand kwaad gedaan. De dieren van het grote bos vonden haar allemaal erg aardig, want elke morgen kregen ze van Heksemientje eten. Dan ging de deur van het kleine huisje open en het vrouwtje kwam met een grote zak vol kruimeltjes brood naar buiten. Dat was voor de vogeltjes en voor de eenden in de vijver die voor haar huisje lag. Voor de konijntjes had ze meestal wel een worteltje en voor de hertjes sneed ze het mooiste gras dat in haar tuin stond. Naast de deur van het witte huisje met het rieten dak stond altijd een bezem. Dat was Heksemientjes heksenbezem, want heksen hebben immers een bezem nodig, om door de lucht te kunnen vliegen. Het was al een heel oude bezem. Hij was nog van Heksemientjes eigen grootmoeder geweest, maar hij vloog zo lekker, dat Heksemientje er nog nooit aan gedacht had om een nieuwe te kopen. Heksemientje deed er soms wel haar boodschappen mee, maar meestal vloog ze er ‘s nachts op, omdat ze liever niet had dat iemand het zag. Het is ook wel erg raar om iemand op een bezem door de lucht te zien vliegen! Op een dag wilde Heksemientje een taart bakken. Ze was bijna jarig en het moest dus een hele móóie taart worden. Ze haalde alles, wat ze nodig had uit de kast: meel, eieren, een kom, een garde om te kloppen en … maar waar was de suiker? Hè, hè, nu moest ze toch nog naar de winkel in het dorp om suiker te halen. Ze pakte snel de boodschappentas en ze dacht intussen: “Weet je wat! Ik ga maar gauw met de bezem, dan ben ik ook weer heel vlug terug”. Heksemientje deed de deur achter zich dicht en ging op haar bezemsteel zitten. “Bezempje, bezempje, flieperdeflop, bezempje vlieg op!” En ja hoor! Daar vloog Heksemientje op haar bezemsteel de lucht in. Maar wat deed die bezem opeens vreemd! Boven in de lucht draaide hij een paar keer in het rond, net alsof hij dronken was en viel toen gewoon met een rotvaart naar beneden. Recht op het dak van het huisje af. Het ging zelfs zó vlug dat Heksemientje van schrik de bezemsteel had losgelaten en regelrecht in de schoorsteen dook. Oei, oei, wat was ze zwart! Ze leek wel een zwarte piet, maar dan eentje met een puntmuts op en lange kleren aan. De eendjes in de vijver hadden alles gezien en schaterden van plezier.
De eendjes schaterden van plezier
Het heksje klauterde beteuterd de schoorsteen uit, maar toen ze in de kamer kwam en zichzelf in de spiegel zag, begon ze zó hard te lachen dat de ruitjes rinkelden. Nee, zó kon ze geen boodschappen gaan doen in het dorp. Nadat ze zich gewassen en afgeklopt had, ging ze weer op de bezemsteel zitten en zei: “Bezempje, bezempje, flieperdeflop, bezempje vlieg op!” Ja hoor, weer vlogen ze samen de lucht in, tot aan het topje van de bomen. Daar draaide de bezem opnieuw een paar keer rond, keerde zich ondersteboven en ……vroemmmmm. Hij vloog nog harder naar beneden, dan hij naar boven gegaan was. Regelrecht in de boot, die midden in de vijver lag. Daar lag Heksemientje! Met haar benen omhoog in de boot. “Wel alle toverstokken nog aan toe!” mopperde ze terwijl ze overeind kroop. “Hoe kan dat nou? Mijn bezem zal toch niet kapot zijn? Hij is wel al oud, maar ik heb er nog altijd heel goed mee kunnen vliegen. Ik moet hem eens goed nakijken. Misschien is er toch iets dat niet deugt!” Heksemientje pakte de bezem en begon ermee te roeien. Bij het steigertje stapte ze uit. Daar bekeek ze de bezem aan alle kanten, maar ze kon niets vinden. “Weet je wat”, dacht ze, “ik probeer het nog één keer en als het dan nog niet gaat, moet ik hem maar haartje voor haartje nakijken. Misschien is hij vandaag alleen maar een beetje dwars,” want ja, heksenbezems hebben soms rare kuren! Met bibberende knieën ging Heksemientje voor de derde keer op de bezemsteel zitten en zei: “Bezempje, bezempje, flieperdeflop, bezempje, vlieg op!” Opnieuw vlogen ze samen de lucht in, hoger en hoger, tot ze weer bij de toppen van de bomen kwamen. Tot grote ergernis van het heksje begon de bezem daar alweer te draaien, keerde zich om en vloog als een raket naar beneden.
Heksemientje schoot als een pijl naar beneden.
Midden in de vijver. Alleen kwamen ze deze keer niet in de boot terecht, maar in het water! Gelukkig kon Heksemientje goed zwemmen, dus het was niet zo héél erg. Proestend en mopperend zwom ze naar de rand van de vijver. Daar wrong ze eerst haar kleren uit, haalde het kroos en de waterlelies uit haar haren en liet het water uit haar schoenen lopen. Toen klopte ze de natte bezem uit. “Wel alle omgetoverde salamanders,” mopperde ze, “er deugt toch écht iets niet aan dat ding! Zou er misschien een haartje los zitten?” Ze viste de bezem uit de vijver en keek hem nog eens heel goed na. Ja, hoor! Daar had je het al! Er waren drie haren uit. Helemaal eruit! Geen wonder dat de bezem niet meer goed kon vliegen! Heksemientje ging haar huisje binnen en zocht in de grote tafellade naar een stukje ijzerdraad. Met veel gekreun en gefoeter maakte er ze drie ijzeren draden van die ze goed aan de bezem vastbond, tussen de andere haren in. Daarna trok ze droge kleren aan en ging weer met de boodschappentas op de bezemsteel zitten. “Bezempje, bezempje, flieperdeflop, bezempje vlieg op”, en ja hoor! Deze keer vlogen ze samen boven de bomen uit naar het dorp toe. Af en toe schoot de bezem wel eventjes een stukje naar beneden als één van de drie ijzeren haren een beetje los raakte, maar dan hield Heksemientje die vast en zo kwam ze al gauw heelhuids bij het dorp aan. Eerst vloog ze maar even naar de bezemmaker, want die moest drie nieuwe, echte bezemharen in de plaats van de ijzeren zetten. In een echte heksenbezem horen toch geen ijzerdraden! Daarna kocht ze nog een kilo suiker en wat worteltjes voor de konijntjes en vloog toen snel terug naar haar huisje. Daar bakte ze een heerlijke verjaardagstaart: een chocoladetaart met slagroom. De volgende dag was Heksemientje jarig. Vroeg in de ochtend hadden de vogeltjes de bomen al met bloemenslingers versierd en ze zongen hun mooiste lied voor haar.
De vogeltjes zochten de mooiste boelen uit.
De hertjes en de konijntjes hadden al hun vriendjes uit het bos meegebracht. De eendjes hadden een schaaltje waterlelies op haar veranda gezet en de kinderen van het dorp kwamen: “Lang zal ze leven” zingen. Heksemientje kwam naar buiten met een zak vol broodkruimeltjes, een bos worteltjes, een bos mals gras, een grote kan limonade met ijsklontjesen haar enorme, lekkere chocoladetaart en ze vierden samen gezellig de hele verdere dag feest. ’s Avonds was er nog een groot vuurwerk waar iedereen uit de omgeving naar kwam kijken. En de bezem? Die stond weer helemaal opgeknapt en tevreden in een hoekje van de veranda en rustte uit van het werk.
Paddestoel in het sprookjesbos
