Niet alleen de natuur staat in de kou!
Het bericht van de sluiting van NedCar in Born is een klap voor Zuid Limburg.
Nu heeft NedCar al vaker problemen gehad. In 1981 (toen het bedrijf nog Volvo heette) werden er ook een groot aantal werknemers aan de kant gezet, omdat er flink bezuinigd moest worden. Ook toen was dat een fikse klap voor Limburg dat toen nog maar kort geleden de mijnsluiting te verduren had gekregen. Veel mijnwerkers stapten over naar de toenmalige Daf, dat juist in Limburg was opgezet om de werkgelegenheid te garanderen, maar dat na verloop van tijd in zee ging met Volvo, omdat het toen al problemen met de financiering had.
Nu is dan het einde in zicht, dank zij Mitsubishi, dat allen op winst uit is en geen betrekking heeft met de Limburgse werknemers en het belang van NedCar voor de regio. Misschien zijn de Japanners er alleen nog maar op uit om een eventuele concurrent uit te schakelen. Bij mij kwam het idee om het bedrijf na de sluiting nog twee jaar leeg te laten staan immers nogal vreemd over. Daarna krijg je het complex vermoedelijk niet meer aan de straatstenen kwijt.
Ik snap onze politici ook niet meer. Sinds tientallen jaren worden onze grote bedrijven, waar we eens zo trots op waren, uitverkocht aan het buitenland. We verloren Fokker, een van onze “vlaggenschepen” aan concurrent DASA in Duitsland, dat daarna als de wiedeweerga zijn concurrent om zeep hielp. Essent werd door het Duitse RWE overgenomen, waarvan we nog maar moeten afwachten wat dat ermee gaat doen. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden te noemen. Vooral Amerika, China en Duitsland zijn actief op de overnamemarkt. Op deze manier gaan buitenlandse bedrijven voor een flink gedeelte de economie in ons land bepalen.
Daar zou toch iets tegen gedaan moeten worden. Het geeft immers een ongemakkelijk gevoel, als het buitenland gaat bepalen wat hier gebeurt en wij, Nederlanders, daar zelf geen zeggenschap meer over hebben.
Daar komt nog iets bij! Aan het hoofd van de meeste bedrijven staan tegenwoordig directeuren en managers die geen eigenaar van dat bedrijf zijn, maar salaris krijgen. De eigenaar van een bedrijf is echter meestal veel meer betrokken bij zijn bedrijf, dan een willekeurige directeur of manager. Een eigenaar zal zich meestal in alle bochten wringen om zijn bedrijf gezond te houden en opdrachten binnen te slepen. Dat doet de betaalde directie vermoedelijk ook wel, maar als het bedrijf failliet gaat, is die niet alles kwijt, maar zoekt gewoon een andere baan.
De aangeslagen medewerkers van NedCar staan voor een afgrond, maar, mensen, laat jullie er niet onderkrijgen! Er zijn meestal meer mogelijkheden om het hoofd boven water te houden. Iedereen heeft zijn eigen goede kwaliteiten. Zoek uit waar u goed in bent en vindt u geen andere baan, denk dan eens over een eigen bedrijfje na. Handwerkers en metaalbewerkers kunnen vaak goed terecht en zonder al teveel investeringen (want je weet nooit of je die wel terugverdient!) kan men vaak al een redelijke boterham verdienen, ook al bent u boven de 40 of zelfs boven de 50. Veel kleinere zaken zoeken geen personeel meer, maar samenwerkingsverbanden met zelfstandigen die ze qua goed en degelijk werk kunnen vertrouwen en waar ze afspraken mee kunnen maken. Ook kantoorpersoneel kan bijvoorbeeld nieuw werk vinden in de boekhouding of andere administratieve bezigheden. Er zijn kleine zelfstandigen genoeg die daar geen raad mee weten en iemand zoeken die hen daarbij kan helpen. Het is niet gemakkelijk, maar probeer de moed erin te houden!
Zonder al teveel investeringen zelfstandig te worden en gaan ondernemen is een mogelijkheid om een dreigende bijstandsuitkering te ontvluchten.
De eventuele ondergang van NedCar hoeft dan ook geen einde te zijn, maar kan voor een aantal mensen ook een nieuw begin worden.
