De Sint is weer in 't land.
Ik herinner me nog dat ik respect had voor de Pieten die zich toch maar eventjes zoveel moeite moesten getroosten om iets in mijn schoen te kunnen leggen. Vanachter het veilige gordijn hield ik ‘s avonds de daken van de huizen in de buurt goed in de gaten, maar tot mijn spijt waren de Sint en zijn Pieten er nooit als ik keek. Mijn verlanglijst was lang, maar ik ging ervan uit dat de Sint altijd geld genoeg had voor alle kinderen. Voor mij dus ook.
Op 6 december was de verrassing het grootst. Als mijn moeder ons riep mochten we naar beneden komen en daar stond de tafel vol. Voor elk van de kinderen was er een diep soepbord met snoep en daaromheen lagen de cadeautjes. Niet alleen speelgoed zoals een pop, een (door mijn vader gemaakt) fornuisje (waarvan de zwarte verf overigens op de avond ervoor nog maar net droog was), maar ook kleding, zoals een sjaal, wanten, een nieuwe trui, of wat er verder op dat moment nodig was. Alles bij elkaar vonden wij, kinderen, het een feest om te zien.
Het was dan ook een lichte teleurstelling toen ik erachter kwam dat de Sint niet bestond en onze ouders de cadeautjes kochten. Nu kon ik immers niet meer vragen wat ik wilde. Het hing er maar vanaf wat mijn ouders acceptabel en redelijk vonden. Jammer dus. Aan de andere kant was het ook weer spannend om het geheim met hen te delen en het fenomeen voor mijn kleine zusjes in stand te houden. Ik voelde me “groot”. Ik heb me echter nooit door mijn ouders voor de gek gehouden gevoeld. Ook van mijn leeftijdsgenoten heb ik daar nooit iets van gehoord.
Later kwamen er nog andere aardigheden bij. Nu we eenmaal zakgeld hadden en mee mochten doen, werd van ons verwacht dat we ook zelf voor een cadeautje zorgden en dat er vooral bij elk cadeautje ook een rijmpje zat. Dat was werken, want niet alle gezinsleden ging dat moeiteloos af. Zo hadden degenen die goed konden rijmen regelmatig werk van de anderen. Ook op school bestond dat probleem, zodat ik soms van de halve klas al wist wat ze op de pakjesmiddag van anderen zouden krijgen. Toch hebben die rijmen en gedichten wel wat. Je kunt er gemakkelijk de lachers mee op de hand krijgen. Een Sinterklaasrijm mag zo hier en daar iemand plagend op de hak nemen. Het mag echter nooit vernederend of kwetsend zijn. Tenslotte moet het een leuke en gezellige avond voor allemaal zijn.
In de jaren 80 verschoven veel gezinnen de pakjesavond naar Kerstmis. Vermoedelijk is het idee wat overgewaaid uit Amerika. Zelf zal ik dat niet snel zonder reden doen. We hebben het eens een keer gedaan wegens een sterfgeval, maar er is een groot verschil. Kerstmis is een vredefeest, ingetogen en rustig. Een feest van licht en liefde. Een pakjesavond erbij breekt voor mijn gevoel die sfeer open. Bovendien wordt dan de druk voor de feestdagen te groot. Vooral voor degene die het meeste daarvoor moet regelen. Daarnaast kun je er op kerstavond geen gekke rijmen bij gebruiken. Sinterklaas en Kerstmis zijn twee zeer verschillende feesten waar het de sfeer betreft. Sinterklaas blijft voor mij en mijn familie een oud, gezellig pakjesfeest, waarvan wij de traditie in ere houden.
